اینجا یعنی حافظه ی روزهای پر امید ...

آهای میهن بلاگ نكند پاك كنی حافظه ام را‌!!

       

مدتها از شروع تابش ما بالای سر عبور و سرانجام اینجا می گذرد اما اینجا هنوز طعم شروع می دهد و عطر یادها ...

این روزها اینجا می نویسم.

       

       

حالا دیگر برای خودم می نویسم ...

اینجا، مثل دفتر شعر _عمری خاک خورده ام_ اما خواستنی، هنوز هم

.

سرشار از خاطره است ...

.

سرشار از تو ... سر شار از ما ...

چقدر دلم می خواهد ناگفتنی ها، گفتنی بود ...

.

.

.

          ــ تغسیلی در برکه ی نگاهت

.           

            و نمازی گرم در محراب دوست داشتن

 . 

          فریضه ی من نیست

                                       غریزه ی من است ...

 .

 .

       

       

                         دوستت دارم               عاشقانه دوستت دارم

دوستت دارم                  بی بهانه دوستت دارم

بدون چشم

                   بدون اخم

                                  حتی بدون لبخند

                                                            می دانم کودکانه دوستت دارم

عشق عجیبم

                        عشق نجیبم

                                                هرگز نمی خواهم با تو با باشم...

               زیرا همیشه با منی ...

 تو از من

                      تو از همه وجودم نزدیک تر به این تنی ...

__________________________

خداحافظ ...

بر قرار باشید !!

       

عریانم ...

عریانم ... 

          مثل سکوتهای میان کلامهای محبت   عریانم ...

       

فراخوان کانون شعر و ترانه طبرستان

.

.

.

بدینوسیله از شاعران و ترانه سرایانی که خواستار شرکت در این کانون هستند

. 

برای ثبت نام دعوت می شود. این کانون زیر نظر فرهنگسرای طبرستان اجرا خواهد

. 

شد. و قرار بر این است که ماهنامه ای هم با همین نام منتشر شود که اشعار و

.

ترانه های منتخب را دربر خواهد گرفت.

.

.

.

نوشته شده توسط چشمان یک عبور در  چهارشنبه 13 اردیبهشت 1385و ساعت 12:05 ب.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

() چیزی بگو بهتر از سکوت        




[ , ]

:

 _ پاک نویس روزها چه فایده ای دارد

چکنویسش را که نمی شود دور ریخت !

نوشته شده توسط چشمان یک عبور در  دوشنبه 14 فروردین 1385و ساعت 08:04 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

() چیزی بگو بهتر از سکوت        




[عمومی , ]

                                                                     . . .  .

نقطه، نقطه، نقطه، فاصله، نقطه                       تمام حرفهایم برای تو این بود ...

نوشته شده توسط چشمان یک عبور در  پنجشنبه 25 اسفند 1384و ساعت 06:03 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

() چیزی بگو بهتر از سکوت        




[ , ]

. . .  .

نقطه، نقطه، نقطه، فاصله نقطه            تمام حرف هایم برای تو همین بود .

نوشته شده توسط چشمان یک عبور در  یکشنبه 21 اسفند 1384و ساعت 05:03 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

() چیزی بگو بهتر از سکوت        




[ , ]

شب است و عابران خوابند، دلی از غم پریشان است

                                                   میان خیل سختی ها، سرشک افشاندن آسان است...

نوشته شده توسط چشمان یک عبور در  یکشنبه 16 بهمن 1384و ساعت 02:02 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

() چیزی بگو بهتر از سکوت        




[ , ]

... یکی به یکی گفت: چطوری؟

گفت: ای بد نیستم ...                

ــ حالا حکایت ماست ــ

نوشته شده توسط چشمان یک عبور در  شنبه 26 آذر 1384و ساعت 10:12 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

() چیزی بگو بهتر از سکوت        




[ , ]

در کوپه ای تهی از همراه، چمدان حرفهایم        می گرید...

آن کوپه ی تهی منم آری که مانده ام               خالی تر از همیشه و در انتظار تو ...

.......................................  ... .

نوشته شده توسط چشمان یک عبور در  دوشنبه 7 آذر 1384و ساعت 06:11 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

() چیزی بگو بهتر از سکوت        




[ , ]

دیر سالیست که در من جاری ست          عاشقی نقلی استمراری ست ... *

.

.

.

حرفی نیست جز ناگفتنی ها ... که اونهام معلوم التکلیفند ...

.

.

.

* یک بیت از غزلی از استاد غزل محمد علی بهمنی

. 

پ.ن  زندگی را فرصت آن نیست که بین لبخنده و اشک یکی را سنجیده گزین کند ...

.

پ.ن 2 عاشقی از خدا گریخت وقتی که شاخه ی نگاهش به آسمان خشکید ... تکلیف چیست ؟؟؟

       

با نام عبور دوباره آغاز می کنم ......... با عشق حضور دوباره پرواز می کنم

ــ جوآن بائز .... و کمی استاد سیاوش قمیشی ...

سلام،             

امروز می خوام از خواننده ای بگم که تمام زندگیش دنبال این بوده که آزادی رو به

انسان ها برگردونه، کسی که از پایه گذارهای تظاهرات ضد جنگ در زمان جنگ

امریکا با ویتنام بوده و ........ حتما اسم جوآن(جان) بائز رو شنیدین ...

نمی خوام الان زیاد وارد شخصیت هنری و اجتماعیش بشم شاید بعدا ...

امروز می خوام یکی از ترانه هاش که چند ماهی هست روی وبلاگ هم هست رو

بنویسم ..... و تاجایی که تونسم ترجمه اش رو ...

دونا دونا از معروف ترین کارهای جوآن هست که ترانه ای زیباست درباره اونهایی که

خودشون رو ول کردن تو دنیا ......... شدن هر ور باد .... که باد از هر طرف که میاد

همون طرف میرن .... کسایی که همت این رو ندارن تا سرنوشتشون رو عوض کنن

.... و ....          زیاد چشتون رو درد نمیارم ...... :

(قبلا به خاطر عیبهایی که احتمالا در ترجمه وجود داره عذر می خوام !!)

On a wagon bound for market, there's a calf with mournful eye                    

در یک واگن باربر که به طرف بازار می رود، گوساله ای(نماد انسان

بی اراده) هست با چشمان غمگین...

High above him there's a swallow, winging swiftly through the sky                

بالای سر او پرستویی در آسمان با آزاده گی (به نرمی شاید درست تر ــ

باشه) بال میزند

How the winds are laughing, they with all their might                               

چگونه بادها می خندند، آنها با تمام قدرتشان می خندند

Laugh and laugh the whole day through and half the summer night              

می خندند و می خندند در تمامی روز و نیمی از شب تابستان

Donna donna donna donna, donna doona doona don 

Donna donna donna donna, donna doona doona don

... ( راستش من هر چی سعی کردم و گشتم معنی حاصی برای این

کلمه پیدا نکردم ... اگه کسی می دونه و بگه ممنون میشم ... )

Stop complaining said the farmer, who told you a calf to be?                     

کشاورز گفت : از شکایت دست بردار، چه کسی به تو گفته گوساله

 باشی ؟ (چرا تلاشی برای آزادی نمی کنی؟)

 Why don’t you have the wings to fly with,Like the swaoww so proud and free

چرا بال(شاید منظور همت و تلاش باشه) نداری تا پرواز کنی، مثل پرستو

که مغرور و آزاد است

How the …

Laugh and Laugh …

... (دو خط بالا تکراری هستند)

 Donna donna donna donna, donna doona doona don 

Donna donna donna donna, donna doona doona don ...

Calves are easily bound and slaughtered, never knowing the reason why

گوساله ها به آسانی گرفتار و کشته می شوند، و هرگز دلیلش را نمی دانند

But whoever treasures freedom, like the swallow has learned to fly

ولی هر کس که به دنبال آزادی میرود (برای آزادی زحمت می کشد)

مثل پرستو پرواز را یاد می گیرد ...

How the …  

Laugh and Laugh …

... (دو خط بالا تکراری هستند)

Donna donna donna donna, donna doona doona don 

Donna donna donna donna, donna doona doona don

...

____________________________________

تصور کن و جوان بائز و سیاوش قمیشی !!!

می خواستم تو پست بعدی از سیاوش بنویسم و از این ترانه اما دیدم همین جا که

جوآن گفتم از این ترانه اش هم بگم ...

 بله جوآن ترانه ای داره به نام تصور کن و با همین محتوا که تصور کن سیاوش بهش

 اشاره کرده ... و گفتم این شعر از جوآن رو هم بنویسم ... حالا که یادی هم

 از استاد موسیقی ایران می کنم یه کم هم از آلبومش بگم ... روزهای بی خاطره

آلبومیه که شاید خیلی زوده که بشه درباره اش قضاوت کرد... گذشت زمان شاید

بیشتر واسه ما جا بنداره هدف سیاوش رو ...

به هر حال سیاوش هر چی بخونه باز هم واسه من همون سیاوشه تا وقتی

که از  لحاظ شخصیتی همینی که هست بمونه ...

خب حالا تصور کن جوآن ... :

تصور کن بهشتی نباشد

اگر تلاش کنی آسان است

جهنمی زیر پایمان نباشد

و بالای سرمان فقط آسمان باشد

تصور کن تمامی مردمان

تنها برای امروزشان زندگی کنند

تصور کن هیچ وطنی نباشد

تصورش دشوار نیست

وطنی که برایش بکشی یا برایش کشته شوی

نه وطنی و نه مذهبی

تصور کن تمامی مردمان

در صلح زندگی کنند

حتما می گویی من خیالبافی می کنم

اما تنها من نیستم

امیدوارم تو نیز روزی به ما بپیوندی

و جهان یگانه خواهد شد

تصور کن مالکیتی در کار نباشد

مطمئن نیستم بتوانی

نه نیازی به حرص است و نه گرسنگی

برادری انسان

تصور کن تمامی مردمان

دنیا را میان خود قسمت می کنند

حتما می گویی من خیالبافی می کنم

اما تنها من نیستم

امیدوارم تونیز روزی به ما بپیوندی

و جهان در یگانگی خواهد زیست

                                                                      همین ...

                                                                                        بر قرار باشید !!!

پ.ن تصور کن جهانی رو که توش زندان یه افسانه اس ...

پ.پ.ن درخت باکره از روی صبح بار گرف

          پرنده از رحم سبز او تولد یافت

 به سوی روزنه ی سرخ آفتاب شتافت.

                  خوشا پرنده که با روشنی برادر بود ... (زنده یاد نادر نادرپور)

نوشته شده توسط چشمان یک عبور در  چهارشنبه 23 شهریور 1384و ساعت 12:09 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

       

سلام  ......

می خواستم تو این پست از چیزای دیگه بنویسم ...... می خواستم یه کم از خودم بگم ....

یا از سفری که رفتیم و جاهای تازه ای که دیدم یا ...... اما امروز بعد از چند وقت که فرصت

سر زدن به دوستان رو داشتم ...

تو بلاگ مرد فضایی دیدم حمید از یه چیز دیگه گفته ......

بچه ها تا حالا خودتون رو جای  بیمارای سرطانی یا خانواده شون گذاشتید ؟

تا حالا فکر کردین که اونا چطور زندگی می کنن ... چطور با مرگ می جنگن ........

می دونم که همه فکر کردیم .... اما خیلی زود همه چی یادمون رفته ......

اما حالا می خوام بگم که جایی هست که می تونیم همیشه به یادشون باشیم

 و اونجا در حد توانمون بهشون کمک کنیم ....

دوستای عزیز ...... امیدوارم همه هر کاری ازدستمون بر میاد دریغ نکنیم ......

 
برای اطلاعات بیشتر حتما به بلاگ دوست عزیزم حمید مراجعه کنید ........

همین ......

...................................

همیشه دنبال جهانی بودیم که همه توش احساس خوبختی کنیم ..... جهانی که آدما

توش واقعا نشون بدن که اعضای همدیگن ...

کاش خودمون شروع کنیم ...... شروع کنیم و این جهان رو بسازیم ........

بر قرار باشید !!!

نوشته شده توسط چشمان یک عبور در  جمعه 18 شهریور 1384و ساعت 01:09 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

       

... و رسالت من این خواهد بود

تا دو استکان چای داغ را،

از میان دویست جنگ خونین

به سلامت بگذرانم

تا در شبی بارانی،

آنها را با خدای خویش

چشم در چشم هم، نوش کنیم

____________________________________

در عشق زنده باید، کز مرده هیچ ناید           دانی که کیست زنده؟ آن کو ز عشق زاید

همین روزا چند سال پیش تو گرمای شهریور فرزند اول خانواده به دنیا اومد .......

خانواده به خاطر علاقه ی زیاد به جد پدری اسم پسر رو عیسی گذاشتن .....

و گذشت تا عیسی من شدم ..... شاید این چند سال سخت ترین دوران زندگیم بود

یعنی این عمر گذشته ..... شاید زجر کشیدم تا ساخته شم برای زندگی .......

زندگی که خودم انتخابش نکردم اما ادامه و طرزش رو خودم می تونم انتخاب کنم ......

زندگی که می خوام تو تاریکی نباشه .... و عبور سر لوحه ی زندگی من شد ...

همین .

_ من یه ستاره ام که تو این شب عمیق گم شدم اما ....

بالاخره خورشید رو پیدا می کنم و بر می گردم به روز ! _

______________________________________

خورشید، جاودانه می درخشد در مدار خویش

مائیم که پا، جای پای خود می نهیم و غروب می کنیم

هر پسین.

آن روشنای خاطر آشوب در افق های تاریک دوردست

نگاه ساده فریب کیست که همراه با زمین

مرا به طلوعی دوباره می کشاند؟

ای راز

ای رمز

ای همه روزهای عمر مرا اولین و آخرین.

.

.

.

.

.

بر قرار باشید !!!

پ.ن:  کلمات روان اول و آخر از شادروان حسین پناهی ...

پ پ.ن:  بالاخره منم پی نوشتم ...

       

خیره سوی مردن پروانه ام در دست باد        باز آیــا عـدل خـدا آیـد بــه یــاد ؟

ــ تناقض بلاتکلیف ــ

بال پرواز ستاره را برید،

    ابر با اراده ی باد !

              و چه می گریست از بی ارادگی خویش !

آن قدر گریست که نابود شد

                           و باد ........... مبهوت .

ستاره خندید به باد

          و بغض کرد باد
 
              _ چه بد ذات بود باد _

_ براستی

                      باد با اراده ی خود ابر را تکان می داد

                                                                                یا تقدیر ؟؟؟

                                                                                                       ــ چشمان یک عبور ــ

       

هادی رفت .............

پنج ساعت گدشته از شنیدن اون ........... اما هنوز باورم نمیشه که رفتی ....... خیلی سخته

درک کنم نبودنت رو .......

همین دو هفته پیش بود که اینجا بودی .......... با ما ......... آخه چطور باور کنم ؟ .......... اما

حقیقته که رفتی ........

و حقیقته که همه می ریم ..........تو فقط یه یادآوری بودی از طرف خدا .......... راستی که

اینجا .... این دنیا جای موندن نیست ........

از نیمه شب گذشته اما خواب به چشام نمیاد ......... فردا صبح ...... بهشت زهرا  ......

خداحافظی ..........

.....................

خدا آرامش جاودانی بهت عطا کنه !!!

همین.

........ ... .

آره تو هم رفتی و من دوباره دیدم ...........

که مرگ همسایه که هیچ !!                  

از زندگی به آدم نزدیک تره

اما افسوس، باز افسوس

که گوش همه آدما

_ مث همیشه _

واسه شنیدن حرف راست کره

کاش بتونم ........

کاش بتونم حالا که نیستی ........

حالا که دیگه جسمت رو نمی بینم ..........

رفاقتم رو بهت ثابت کنم ......

کاش ........

نوشته شده توسط چشمان یک عبور در  سه شنبه 25 مرداد 1384و ساعت 01:08 ق.ظ
ویرایش شده در - و ساعت -

       

ــ آسمان می بارید وقت آفتابی شدنت         ستاره می خندد وقت مهتابی شدنت ـ

.

.

.

.

کاش می دانستی چقدر

                                 در دلم جا باز کرده ای

که تو چطور آواز دوباره شکفتن را

                                                 در تاریک قلبم آغاز کرده ای ...

نمی دانم واژه ها را چطور بنشانم

                                                                     تا تو وصف شوی !

کاش می دانستی

                              چنان در دلم ماندنی شدی

                                                               که وصف نمی شود ....

کاش می دانستی

                        چنان می خواهمت

                                                 که هرگز نمی خواهم با تو باشم

                                                         زیرا همیشه با منی ...

                                                                                                  ــ چشمان یک عبور ــ

       

بگذار سکوت کنم ...

                                اینگونه ...

                           تو جاودانه می شوی ...

   نه بر سر زبانم ...

                                    بلکه در قلب همیشه عاشقم.

                                                                                                  ــ از آزاده ی عزیز ــ

       

                                        روشن کردن شمع بهتر از نفرین کردن تاریکیست ...

سلام ... سلام به تمام دوستانی که تو این مدت محبت یه طرفه شون رو از من دریغ نکردن  ... کسایی که حتی دو سه ماه بهشون سر  نزده بودم ولی اونا اومدن ....

الان فقط اومدم تشکر کنم ...

تو این مدت واقعا حال روحی و جسمیم خوب نبود ... واقعا حالم بد بود ... بیشتر از این نمی تونم  توضیح بدم ... .و از خیلی کارهای مهمی که ی خواستم انجام بدم عقب افتادم ...  به هر حال شاید قسمت بود ... باز هم عذر می خوام !!!

نمی دونم باید  درباره ی چی صحبت کنم ....شاید درباره ی چیزهایی که  می دونیم درسته ولی  انجام نمیدیم چون باورشون نکردیم ...

یا دردهایی که چون فکر می کنیم  فقط خودمون داریم درباره اش با کسی صحبت نمی کنیم ... و اون درد خوره ی وجود ما میشه ..........

یا خیلی چیزهای دیگه ... فکر می کنم خیلی حرف دارم گه باید بگم ... اما الان نمی تونم ... نمی دونم چرا...

شاید  از  نوشته هام آشفتگی ذهنم معلوم باشه ... این روزا حس عجیبی دارم...  به نا امیدی تو امید یا یه امید تو نامیدی ... اما هر چی که هست یه چیزای جدیدی رو دارم می فهمم ...حس میکنم می تونم زندگیمو عوض کنم ... دنبال یه چیزی میگردم... شاید  دنبال شجاعت روی یخ راه رفتن ... یا دنبال حادثه ای که زندگیمو مسکون کرده ... . نمی دونم ولی حس خوبیه ... یه کم نیاز به زمان دارم ... شایدم بیشتر از یه کم !

زهیر رو که تموم کردم .......... بازهم می نویسم ............ بر قرار باشید !!!

و در آخر:

           به رود زمزمه گر گوش کن

                                                  که می خواند

                                                                       سرود رفتن و رفتن ها          و بر نگشتنها ...

       

شب در تكاپوی تسخیر دل است

می شكافد دل را، می شكفد در دل

ستاره های كاغذی می سوزند

امید ها می پوسند

این یاس ها می رویند

آرزو مانده در گل.

آهای صدای پر تپش عاشق طلوع

این منم در انتظار یك شروع

مرا آغاز كن!

امید را پرواز كن!

آخـ  كاش می فهمیدم معنی سكوت صبورت را

آهـ  صدایم خسته است...

نگاهم خسته است...

دستهایم بسته است ... .

نجاتم بده ...........

براهنم از انعطاف سكوت شب بار بی عابر تن !!

       

       

آن کیست کز روی کرم با ما وفا داری کند

بر جای بد کاری چو من یک دم نکو کاری کند ...

بازم بارون .... حیف که تو چشام نیست تا یه کم بغضم سبک شه ........

       

تو سرانجام حضوری، نقطه ی شروع رفتن             تو خود بی انتهایی، همه ی حسرت بودن ... <:P:>  <:P:> 

بیدارم کن  ...

از این بیداری مصنوع ...

از این چشمهای دروغین همیشه باز نجاتم ده ...

که تشنه ی بیداریم ...

که سرشار از بیزاریم...

پرده از چهره بردار تا از خواب رها شوم ...

که انتهای  آرزویم اینست ...

اینطور تو را می یابم ...

__________________________________

ـ عابر سرای عبور ـ

من عاشق و دیوانه، در مسجد و میخانه               

دنبال دلم گشتم، افسوس که پنهان بود

از خویش گذر کردم، تا پوچ سفر کردم

افسوس ک بشکسته وین سست پیمان بود

تا دین اهورایی، تا هرشب بیداری                 

نابینایی دل افسوس تا مکتب قرآن بود

از او طلب کردم، چشمان گریز از شب            

خود چشم بُدم افسوس کین شب هم ایشان بود

من خسته ازین تکرار تشدید گنه کردم           

فرسوده گنه اکنون بر من چه آسان بود

من ره به خودم بردم حسرت به چه ها خوردم          

هیهات که معبودم پشت در ایمان بود

دیروز غمم این بود، وان آینه پر چین بود             

رو به سرای او این عابر نادان بود

تا درب سرای او سختی به کنارم هست           

خواهان اویم گر من این دیده چه گریان بود

چشمان عبورم را بر مهر او بسپارم             

من صبر به پیش آرم تا حادثه در آن بود
   

       

                    اربعین اسوه ی آزادی تسلیت باد ................. هر چند تسلا نمی شود

                                                    ________________________

سکوتم از رضایت نیست ....

وقتی فکرم

در حصار ذهن خشک دیوار زندانی ست

وقتی دستهای خیس میز تحریرم

از نگاهم تر شده

و وقتی گستره ی روشنایی لامپ رنگ پریده ی اتاقم

چشم اتاق را تاریک کرده

از چه بگویم؟

از نا مهربانی نردبان بی پله ...

یا از جنس آجری پرنده

...

برای بی سببی دیروزم ...

بعضی جاده ها از تنهایی می نالند بعضی از بی سببی! جاده ای که

صبح به شب مسافران بی هدف را می بیند البته پوچ نگاه می کند، جاده ی

تنها لااقل منتظر است

مقصد جاده هم مهم است اینکه ابر کجا ببارد و برای که ببارد مهم است

نه اینکه با باریدن خود مرداب ها را سیراب کند .....  

دلیل سکوتم بی سببی بود و خستگی .......... چه اهمیتی داره بگم یا نه! اما

به هر حال سکوت شکست ......... همیشه شکستن یست .... و راه پیش رو

و تقدیر رسیدن ....... و وظیفه رسیدن به انتها ........ هر چند گاهی به سکون برسی

که سکون هم شکستنی ست دلمردگی ها زنده میشه با ایمان ........ با تداعی هدف

و من سکون رو ترجیح میدم تا هدف خالص رو پیدا نکردم ......... و حتی

جستجوی هدف و خالص کردنش خود شکننده ی سکون است ...........

                                 ______________________

واااااااااااای شرمنده این دفعه خیلی فلسفه بافتم .............

امیدوارم سر درد نگیرید ........فقط خواستم حرفم رو گفته باشم ...

 با امید درک حتی یک نفر .........و من هنوز به انتظار عبورم ..........

 عبور از غم و عبور از شادی و رسیدن به بی انتها ...........

                                                                                                                             بر قرار باشید !!!!

ـ چشمان یک عبور ـ

       

بوی عشقای زخمی میاد هنوز تو بارون                 انگار این ابر خسته می باره با دلاشون ....

 ... یک صدای دلنشین و هوایی دلربا ... من عاشق بارونم، قدم زدن زیر بارون آدم رو به نامحسوس ترین حس می رسونه! بوی بارو وقتی رو خاک می باره مستم می کنه ..... ولی همین بارون گاهی اوفات باعث میشه اونقدر هوا سرد بشه که حتی .... گاهی اوقات آدم رو از خودش خیس خیس میکنه و خودش می ره ...... همین بارون وقتی به چشام سر میزنه که پر از غمه! می آد و دلم رو خالی می کنه و وقتی دلم شیفته ی اون شد ............ وقتی عاشقش شد .................. وقتی به خاطر داشتن اون سر از پا نمی شناسه ................. همون موقع است که اونم منو تنها میذاره .....................

دیشب دوباره بارون بارید .............. بارون رو خیلی دوس دارم ......................وقتی بغضت میگیره میتونی زیر بارون همپای ابر گریه کنی ................کسی هم نمی تونه گریه ها تو زیر بارون ببینه .......... .

 شاید خیلی احساسی می نویسم .............. یه کم دلم گرفته .................. برام دعا کنین ................ همین ............ ... .

       

روزی روزگاری، پرنده ای بود با یک جفت بال زیبا و پرهای درخشان،  رنگارنگ و در یک کلام مستقل آزاد و آماده ی پرواز، در آزادی کامل .

هر کس آن را در حین حین پرواز می دید، خوشحال می شد ....... روزی مردی چشمش به پرنده افتاد و عاشق شد ....  در حالی که دهانش از شگفتی باز مانده بود، با قلبی پر تپش و با چشمانی درخشان از شدت هیجان به پرواز پرنده می نگریست. پرنده به زمین نشست و از مرد دعوت کرد تا با هم پرواز کنند ... و مرد پذیرفت .. و هر دو با هماهنگی کامل به پرواز در آمدند .... مرد پرنده را تحسین می کرد ... ارج می نهاد و می پرستید ........ولی در عین حال، می ترسید. می اندیشید مبادا پرنده بخواهد به کوهستانهای دور دست برود. می ترسید پرنده به سراغ سایر پرندگان برود یا بخواهد در سقفی بلند تر به پرواز در آید ......مرد احساس حسادت کرد ...............حسادت به توانایی پرنده در پرواز.

............. و احساس تنهایی کرد .

اندیشید: (( برایش تله می گذارم. این بار که پرنده بیاید، دیگر اجازه نمی دهم برود)). پرنده هم که عاشق شده بود، روز بعد بازگشت  به دام افتاد و زندانی شد.مرد هر روز به پرنده می نگریست، همه ی هیجانش در آن قفس بود. آن ر ابه دوستانش نشان می داد و آنها به او می گفتند:

__ تو همه چیز داری !

ناگهان دگرگونی غریبی به وقوع پیوست. پرنده کاملا در اختیار مرد بود . دیگر انگیزه ای برای تصرفش وجود نداشت. بنابراین علاقه ی او به پرنده به تدریج از بین رفت. پرنده نیز بدون پرواز زنده گی بی هوده ای را می گذراند و در نتیجه، به تدریج تحلیل رفت، درخشش بالهایش محو شد، به زشتی گرایید و دیگر جز به وقت غذا دادن و تمیز کردن قفس کسی به او توجه نمی کرد ....

و سرانجام روزی پرنده مرد. زن دچا اندوه فراوانی شد و همواره به آن پرنده می اندیشید، ولی هرگز قفس را به یاد نمی آورد. تنها روزی در خاطرش مانده بود که برای نخستین بار پرنده را در حال پرواز دیده بود.

اگر اندکی اندیشه می کرد، به خوبی متوجه می شد آنچه او را به پرنده وابسته کرد و برایش هیجان آور بود ........... آزادی آن حیوان و انرژی بالهاش در حال حرکت بود نه جسم ساکنش.

بدون حضور پرنده زندگی برای مرد معنی نداشت و...

از پائولو کوئلیو با اندکی اقتباس ............